Οι ταινίες από 20 Νοεμβρίου στις αίθουσες

Το πολυαναμενόμενο τρίτο μέρος του παγκόσμιου φαινομένου των Αγώνων Πείνας. Η ταινία βασίζεται στο τρίτο μέρος των βιβλίων Αγώνες Πείνας, «Κοτσυφόκισσα» της Σούζαν Κόλινς.
υπόθεση Η ιστορία πλέον παίρνει διαφορετική διάσταση, καθώς οι Αγώνες μπορεί να τελείωσαν για πάντα, αλλά η μάχη για την επιβίωση μόλις ξεκινά. Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, και υπό τα βλέμματα ενός ολόκληρου έθνους,
η Κάτνις πρέπει τώρα να βρει το θάρρος και τη δύναμη να πολεμήσει την Κάπιτολ. Είναι η στιγμή που θα συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει άλλη επιλογή, από το να ανοίξει τα φτερά της και να ενσωματώσει το σύμβολο της Κοτσυφόκισσας. Για να σώσει τον Πίτα, πρέπει να ηγηθεί της Επανάστασης. Η ιστορία ξεκινά από το σημείο που η Κάτνις μόλις έχει διασωθεί από την καταστροφή του σκηνικού του παιχνιδιού. Ξυπνά σοκαρισμένη σε ένα κόσμο που δε γνώριζε καν ότι υπήρχε: τη σκοτεινή, υπόγεια (και θεωρητικά εξαφανισμένη) Περιοχή 13. Σύντομα ανακαλύπτει την τραγική αλήθεια: η Περιοχή 12 έχει μετατραπεί σε ερείπια, κι ο Πίτα είναι αιχμάλωτος του Προέδρου Σνόου στην Κάπιτολ.  Ταυτόχρονα, η Κάτνις γίνεται μάρτυρας μιας μυστικής Επανάστασης που εξαπλώνεται από την Περιοχή 13 σε ολόκληρη την Πάνεμ, με μόνο στόχο την Κάπιτολ.

THE HUNGER GAMES:  THE HUNGER GAMES: MOCKINGJAY - PART 1 

Αγώνες Πείνας: Η Επανάσταση

Περιπετεια

 Έγχρωμη

 Διάρκεια: 123'

Παραγωγή: Αμερικανική Σκηνοθεσία: Φράνσις Λόρενς

Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Τζος Χάτσερσον, Λίαμ Χέμσγουορθ, Γούντι Χάρελσον, Ελίζαμπεθ Μπανκς

Κριτική ταινίας: Αγώνες Πείνας: Η Επανάσταση - Μέρος Πρώτο

Του Φοίβου Κρομμύδα

 

Οι βασισμένες σε βιβλία ταινίες που βγαίνουν σε συνέχειες, σε γενικές γραμμές, έρχονται και παρέρχονται με τα χρόνια, αλλά πόσες ξεχωρίζουν στο τέλος;

Φέτος είχαμε την κινηματογραφική έναρξη της σειράς του Maze Runner, του χρόνου ξεκινούν οι 50 Αποχρώσεις Του Γκρι. Μέχρι πέρσι μετράγαμε franchises όπως τα Χάρι Πότερ, το Twilight, των Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και φέτος λήγει ο μαραθώνιος του Χόμπιτ.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, όμως, υπήρξαν και οι Αγώνες Πείνας (Hunger Games), οι οποίοι, αν και στην αρχή δεν ειδώθηκαν με καλό μάτι από την πλειοψηφία του κοινού (βαρεθήκαμε να ακούμε συγκρίσεις με το –αριστουργηματικό κατά τα’ άλλα- Battle Royale), κατέληξε ίσως το σημαντικότερο franchise εδώ και πολύ καιρό.

Ας αποδεχτούμε εξαρχής το ότι δεν πρόκειται περί πλήρως διανοουμενίστικης και βαθιάς ταινίας, η οποία θα θίξει μια φουτουριστική μα μεταφορικά απτή δυστοπία με πρωτόγνωρο μέσο, καθώς είμαστε στη σφαίρα του blockbuster, με την εμπορική έννοια του όρου. Και πως η πρώτη ταινία δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο.

Ναι, αλλά από πέρυσι που είδε το φως της κυκλοφορίας το δεύτερο μέρος, με το σαφώς γενναιότερο προϋπολογισμό του, τα πράγματα σαφώς έστρωσαν. Το σενάριο αφοσιώθηκε στο πολιτικό του ζητήματος, τα σκηνικά έγιναν εντυπωσιακά και η Jennifer Lawrence φαινόταν πιο σίγουρη στο ρόλο της Katniss. Και τώρα έρχεται ως προοίμιο του (αναμενόμενα εκρηκτικού) κλεισίματος το πρώτο μέρος του Επανάσταση να παίξει ρόλο γέφυρας. Με αργόσυρτο, μάλιστα τρόπο.

Δράση θα δείτε και εδώ, αλλά δε θα είναι ο κανόνας. Όλο το νόημα της παρούσας ταινίας είναι να δείξει το πολιτικό παρασκήνιο και να πραγματευτεί την επανάσταση ως προβαλλόμενο «εμπόρευμα». Υπάρχουν νύξεις σε σχέση με την ερωτική/συναισθηματική ζωή της πρωταγωνίστριας, αλλά και πάλι αποτελούν το εφαλτήριο της κεντρικής υπόθεσης. Τα συμφέροντα της αστικής τάξης, η καταπάτηση των δίκιων των κατώτερων στην κοινωνική διαστρωμάτωση, τι πραγματικά σημαίνει αφοσίωση στην επανάσταση και στον κοινό σκοπό. Όλα αυτά μέσα από διαλόγους μακροσκελείς μα ενδιαφέροντες και με μια επική, μα συνάμα οργουελική εικονοποιία. Όλο το καστ βγάζει τον καλύτερο εαυτό του, η Lawrence αφομοιώνει πραγματικά το ρόλο που καλείται να παίξει, ο Liam Hemsworth παύει να ‘ναι ο επιφανειακός όμορφος νέος και ωριμάζει, ο Donald Sutherland φαντάζει το λιγότερο αποκρουστικός και ο Woody Harrelson παραμένει ο παρακμιακός σοφός που εξαρχής αγαπήθηκε. Αλλά αυτοί που «κεντάνε» με τις ερμηνείες τους είναι η άψογη Julianne Moore ως εκ πεποιθήσεως επαναστάτρια και ο ταλαντούχος εκλιπών Philip Seymour Hoffman στον πιο περίπλοκο ρόλο της ταινίας, αυτόν του αριβίστα/έμπορα της επανάστασης.

Ό, τι πρέπει για τη νεολαία που αρχίζει να αισθάνεται την ανάγκη για εξέγερση, ψάχνοντας κάτι προσιτό για να προσχωρήσει στα ενδότερα. Και για τους φαν των καλοστημένων σε βαθμό θαυμασμού υπερπαραγωγών.

ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (2013)
DER BANKER: MASTER OF THE UNIVERSE

Documentaire

Έγχρωμη

Διάρκεια: 88'

Παραγωγή: Αυστρία - Γερμανία

Σκηνοθεσία: Μαρκ Μπάουντερ

Ένας πρώην τραπεζίτης της Γερμανίας, ο οποίος εισήλθε στον κόσμο των επιχειρήσεων με την έλευση των σύγχρονων συστημάτων πληροφορικής αναπολεί τα χρόνια εργασίας του σε μερικές από τις κορυφαίες τράπεζες παγκοσμίως.

Ήταν ένας από τους κορυφαίους τραπεζικούς επενδυτές στη Γερμανία. Κέρδιζε εκατομμύρια καθημερινά. Τώρα κάθεται σ’ ένα άδειο τραπεζικό κτίριο στο οικονομικό κέντρο της Φρανκφούρτης και μιλά. Μια τρομακτική ματιά σ’ έναν παράλληλο, ψευτοθρησκευτικό κόσμο μεγαλομανίας πίσω από τζάμια-καθρέφτες. Η αφήγησή του σκιαγραφεί το τυπικό παράδειγμα της επαγγελματικής και προσωπικής ζωής των εργαζομένων της τράπεζας, μαζί με τα ηθικά διλήμματα που αντιμετωπίζουν συχνά. Επίσης, ο ίδιος συμμερίζεται τις απόψεις του σχετικά με τη δυναμική των χρηματοπιστωτικών αγορών και την ύφεση.

GEMMA BOVERY
Η ΑΛΛΗ ΜΠΟΒΑΡΙ
Κωμωδία
Έγχρωμη
Διάρκεια: 99'
Παραγωγή: Γαλλική Σκηνοθεσία: Αν Φοντέιν
Πρωταγωνιστούν: Τζέμα Αρτερτον, Φαμπρίς Λουκινί, Τζέισον Φλέμινγκ


Η ιστορία μας, μια διαφορετική ανάγνωση και εναλλακτική προσέγγιση της «Μαντάμ Μποβαρί», του Γκουστάβ Φλομπέρ, ξεδιπλώνεται με διάφορα flashback καταγράφοντας μια κωμικοτραγική αναδρομή των τελευταίων μηνών της ζωής του ομώνυμου χαρακτήρα. Η «Gemma Bovery» είναι ένα μυθιστόρημα σε μορφή comic, δια χειρός Πόσι Σίμοντς. Εκδόθηκε, αρχικά, σε συνέχειες από την εφημερίδα Guardian ενώ το βιβλίο κυκλοφόρησε το 1999.



Η Τζέμα είναι η πανέμορφη δεύτερη σύζυγος του Τσάρλι Μποβαρί. Είναι επίσης η απρόθυμη μητριά των παιδιών του αλλά και το αντικείμενο εμμονικής αντιπάθειας της πρώην συζύγου του Τσάρλι. Η απρόβλεπτη αλλαγή συμπεριφοράς και η απροσδόκητη αποστροφή της Τζέμα για το Λονδίνο αναγκάζουν τον Τσάρλι να την πάρει και να μετακομίσουν απέναντι στην επαρχία της Νορμανδίας, όπου ωστόσο ο αρχικός ενθουσιασμός τους για τη μαγεία της γαλλικής επαρχίας αναμένεται σύντομα να εξαφανιστεί. Είναι άραγε τυχαίο που η Τζέμα Μποβαρί έχει όνομα και επώνυμο, σε αντίθεση με την περιβόητη ηρωίδα του Φλομπέρ; Είναι άραγε τυχαίο το γεγονός πως, όπως και η Μαντάμ Μποβαρί έτσι και η Τζέμα, βαριέται συνεχώς, αποζητά την ερωτική αμαρτία και καταντά αφόρητα ασύμφορη; Μήπως είναι άραγε αιωνίως καταραμένη και καταδικασμένη;

PARTY GIRL

Κοινωνική

Έγχρωμη

Διάρκεια: 95'

Παραγωγή: Γαλλική Σκηνοθεσία: Μαρί Αματσουκελί Μπαρσάκ, Κλερ Μπερζέ, Σαμουέλ Τεϊ

Πρωταγωνιστούν: Ανζελίκ Λιτσεμπερζέ, Ζοζέφ Μπουρ, Μάριο Τεϊς, Σάμιουελ Τεϊς, Σεβερίν Λιτσεμπερζέ

Βασισμένη σε αληθινά περιστατικά, οι τρεις σκηνοθέτες του θαυμάσιου αυτού δράματος έβαλαν την πραγματική Ανζελίκ (μητέρα του Σαμουέλ Τεϊς) να υποδυθεί τον εαυτό της και προκάλεσαν αίσθηση, κερδίζοντας τη Χρυσή Κάμερα των φετινών Καννών 2015.

Η Ανζελίκ είναι μια εξηντάχρονη γυναίκα που έχει περάσει όλη της τη ζωή δουλεύοντας σε στριπτιτζάδικα και nightclubs. Έχει δύο αδυναμίες: τα πάρτι και τους άντρες. Όταν ο πιο καλός της πελάτης, ο Μισέλ, της ομολογεί τον έρωτά του για αυτήν, της κάνει πρόταση να την παντρευτεί και της υπόσχεται μια καλύτερη ζωή, έρχεται αντιμέτωπη με το δίλλημα: είναι έτοιμη να αφήσει για πάντα μια ζωή γεμάτη sex, ποτά και ξενύχτια;

ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ
ZWEI LEBEN / TWO LIVES

Κοινωνική

Έγχρωμη

Διάρκεια: 97'

Παραγωγή: Γερμανία - Νορβηγία Σκηνοθεσία: Γκεόργκ Μάας, Τζούντιθ Κάουφμαν

Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ταινία για τα μυστικά του παρελθόντος και για το μεγάλο ζήτημα της ταυτότητας. Η πολυβραβευμένη μούσα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Λιβ Ούλμαν και η Γιουλιάνε Κόλερ είναι καθηλωτικές στους ρόλους μητέρας και κόρης, σε αυτή την γεμάτη σασπένς ιστορία, η οποία βασίζεται σε αληθινά γεγονότα.

Ευρώπη 1990, το τείχος του Βερολίνου έχει πέσει. Η Katrine μεγαλωμένη στην Ανατολική Γερμανία, είναι ένα παιδί του πολέμου: το αποτέλεσμα της σχέσης μιας Νορβηγίδας και ενός Γερμανού στρατιώτη, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Ενήλικη πια, επιστρέφει στη Νορβηγία και ξαναβρίσκει τη μητέρα της. Σήμερα, φαίνεται να απολαμβάνει μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή μαζί της, τον άντρα της, την κόρη και την εγγονή της. Όταν όμως ένας δικηγόρος ζητάει από την Katrine και την μητέρα της να γίνουν μάρτυρες σε μια δίκη εναντίον του Νορβηγικού Κράτους, εκ μέρους των παιδιών του πολέμου, εκείνη αντιστέκεται. Σταδιακά ένα δίκτυο καλά κρυμμένων μυστικών του παρελθόντος αποκαλύπτεται, ώσπου η Katrine καταλήγει ολοκληρωτικά εκτεθειμένη. Τότε, τα αγαπημένα της πρόσωπα θα πρέπει να πάρουν θέση: Τι έχει μεγαλύτερη σημασία, η ζωή που έχουν ζήσει μαζί ή το ψέμα στο οποίο βασίζεται;

 

Click@Life 

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

«Διπλή Ζωή»: Από παιδιά του πολέμου, κατάσκοποι της Στάζι*

Πρόκειται για μία λιγότερο γνωστή σελίδα της ιστορίας της Γερμανίας. Κάποια από τα «παιδιά του πολέμου», εκείνα που γεννήθηκαν από γερμανούς στρατιώτες και γυναίκες σε κατεχόμενες χώρες στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκαν από τη Στάζι ως κατάσκοποι.

Από τις συγκλονιστικές ιστορίες αυτών των παιδιών εμπνεύστηκε ο σκηνοθέτης Γκέοργκ Μάας. Ο κινηματογραφιστής μιλά στο in.gr για τα πραγματικά περιστατικά που βρίσκονται πίσω από την ταινία του Διπλή Ζωή -την οποία συν-σκηνοθέτησε με την Γιούντιθ Κάουφμαν.

Η ταινία αναφέρεται στα λεγόμενα «παιδιά του Λέμπενσμπορν».  

Στο πλαίσιο του Λέμπενσμπορν, ενός προγράμματος ευγονικής της Ναζιστικής Γερμανίας, γερμανοί στρατιώτες καλούνταν να έχουν ερωτικές επαφές με ελεύθερες κοπέλες που ζούσαν σε κατεχόμενες χώρες, όπως η Νορβηγία. Στόχος ήταν να προκύψει η νέα γενιά Γερμανών, παιδιά με ξανθά μαλλιά και γαλανά μάτια.

Τα παιδιά που γεννήθηκαν είτε υιοθετούνταν από αξιωματικούς των SS, είτε μεγάλωναν σε ορφανοτροφεία, κάποια από τα οποία βρίσκονταν στην Ανατολική Γερμανία.

Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ορισμένα από αυτά τα παιδιά στρατολογήθηκαν από τη μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας, τη Στάζι, με σκοπό να εισχωρήσουν σε νορβηγικές οικογένειες ως κατάσκοποι.

Έχοντας ως βάση μία πραγματική ιστορία, στην οποία ένας κατάσκοπος της Στάζι παίρνει την ταυτότητα ενός παιδιού του Λέμπενσμπορν, η Διπλή Ζωή έχει ως ηρωίδα την Κατρίνε, «μία πρώην κατάσκοπο που ζει μια ευτυχισμένη ζωή με την οικογένεια της στο Μπέργκεν της δυτικής Νορβηγίας και κανείς δεν γνωρίζει για το παρελθόν της και ποια πραγματικά είναι. Όταν ένας δικηγόρος έρχεται να την επισκεφθεί, λέγοντάς της ότι πραγματοποιεί έρευνα για τα αποκαλούμενα “παιδιά του πολέμου”, η Κατρίνε αναγκάζεται να επιστρέψει στην προηγούμενη ζωή της ως κατάσκοπος της Ανατολικής Γερμανίας, προκειμένου να εμποδίσει το μυστικό της να βγει στο φως», όπως λέει ο σκηνοθέτης μιλώντας στο in.gr.

Ο Γκέοργκ Μάας αναφέρεται στο πραγματικό περιστατικό πίσω από την ιστορία: «Η καρδιά της ιστορίας βρίσκεται στα στοιχεία που συνάντησαν δύο δημοσιογράφοι του περιοδικού Der Spiegel όταν ερευνούσαν τα αρχεία της Στάζι στο Βερολίνο. Οι δημοσιογράφοι βρήκαν το 1998 ότι στα τέλη του 1960 και στις αρχές του 1970 στην Ανατολική Γερμανία ένας κατάσκοπος της Ανατολικής Γερμανίας, ο Χέμπελ, χρησιμοποίησε την ταυτότητα ενός παιδιού του Λέμπενσμπορν, του Λούντβιχ Μπέργκμαν, προκειμένου να εισχωρήσει σε μία νορβηγική οικογένεια στο Χαουγενσούντ, κοντά στο Μπέργκεν. Οι δημοσιογράφοι ανακάλυψαν ότι η τεχνική του να χρησιμοποιούνται οι ταυτότητες παιδιών του Λέμπενσμπορν για να στέλνονται κατάσκοποι στη Νορβηγία, είχε χρησιμοποιηθεί σε κάποιες περιπτώσεις από τη Στάζι. Κάποιοι από τους κατασκόπους της Στάζι ήταν γυναίκες, όπως η Κατρίνε στην ταινία μας».

Ο σκηνοθέτης πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωναν.

«Στη Νορβηγία υπήρχαν περίπου εννέα ορφανοτροφεία για τα αποκαλούμενα “παιδιά του πολέμου” και σε αυτά ζούσαν 11.000 παιδιά από Νορβηγίδες μητέρες και γερμανούς στρατιώτες» λέει. «Η Χανελόρε Χίπε (η συγγραφέας που έγραψε το μυθιστόρημα στο οποίο βασίστηκε η Διπλή Ζωή) έκανε έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν στη Νορβηγία και ο συν-σεναριογράφος μου, Κρίστοφ Τέλε και εγώ κάναμε έρευνα για τα παιδιά του Λέμπενσμπορν στην Ανατολική Γερμανία. Εκεί συναντήσαμε τον Λούντβιχ Μπέργκμαν και κάποια από τα παιδιά του Λέμπενσμπορν που ζούσαν στο ορφανοτροφείο» προσθέτει.

Τι τον έκανε, όμως, να ασχοληθεί με αυτή την ιστορία; «Αυτό που μου φάνηκε συναρπαστικό ήταν ότι πρόκειται για μία ιστορία για την ταυτότητα και την ψεύτικη ταυτότητα. Και αυτό οδηγούσε στην ερώτηση: Τι είναι αληθινό; Μπορείς να χτίσεις μία πραγματική ζωή πάνω σε ένα ψέμα;».

«Επίσης, βρήκα συναρπαστική την πολυπλοκότητα της ιστορίας και τους πολυδιάστατους χαρακτήρες» τονίζει. «Είναι μία ταινία για την αλήθεια και για το τι σημαίνει αυτή –ειδικά όταν εμπλέκονται μεγαλύτερα ζητήματα εξουσίας και πολιτικής, αλλά και προσωπικά, ευαίσθητα θέματα που έχουν να κάνουν με την αγάπη και την οικογένεια».

Αναφερόμενος στον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας, ο σκηνοθέτης λέει: «Η Βέρα/Κατρίνε είναι ένοχη και αθώα, θύμα και θύτης την ίδια στιγμή. Αλλά δεν μπήκε σε αυτό το δίλημμα με δική της βούληση: η απανθρωπιά των δύο απολυταρχικών καθεστώτων στην ιστορία της Γερμανίας συνεχίζει να έχει μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή και την οικογένεια της σήμερα, αν και η ίδια προσπαθεί να βρει την ευτυχία αρκετές δεκαετίες αργότερα. Αυτό που ελπίζω είναι  να χάσει το κοινό την ικανότητα να την κρίνει. Η βία ξεκινά όταν κρίνουμε κάποιον».

Τον Γκέοργκ Μάας τον ενδιαφέρουν οι ιστορίες από το παρελθόν. Συχνά στις ταινίες του αναφέρεται στο πώς το παρελθόν στοιχειώνει το παρόν. Τον ρωτάμε τι είναι αυτό που τον συναρπάζει σε αυτό το θέμα. «Δύσκολο να πω. Από τι προκύπτει το ενδιαφέρον μας; Απλά θεωρώ πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι το παρελθόν επηρεάζει πολύ τις ζωές μας στο παρόν. Όλοι σκεφτόμαστε ότι μπορούμε να πάρουμε οι ίδιοι τις αποφάσεις που μας αφορούν, αλλά τελικά μας καθοδηγεί το παρελθόν μας και το παρελθόν του πολιτισμού μας. Είμαστε λιγότερο ελεύθεροι από ότι πιστεύουμε».

Ο σκηνοθέτης «έπεισε» τη Λιβ Ούλμαν, τη σπουδαία ηθοποιό και αλλοτινή μούσα του Μπέργκμαν να παίξει έναν βασικό ρόλο στην ταινία του. Τον ρωτάμε πώς τα κατάφερε. «Η Λιβ Ούλμαν λάτρεψε το σενάριο και αισθάνθηκε ότι αυτή είναι μια ιστορία που πρέπει να ειπωθεί. Ενδιαφερόταν να παίξει τον χαρακτήρα της Άσε, μιας Νορβηγίδας που ερωτεύτηκε έναν Γερμανό στρατιώτη στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και που έπρεπε να πληρώνει γι’ αυτό σε ολόκληρη τη ζωή της. Η Λιβ έχει μία προσωπική σχέση με το θέμα: μία από τις θείες της παντρεύτηκε Γερμανό στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο πατέρας της πέθανε στον πόλεμο και ο παππούς της εκτελέστηκε στο γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου».

Πώς ήταν η συνεργασία μαζί της; «Ήταν μεγάλη απόλαυση και μεγάλη πρόκληση την ίδια στιγμή. Η Λιβ Ούλμαν δεν είναι μόνο μία πολύπλευρη ηθοποιός, αλλά και μία ιδιαιτέρως ταλαντούχα και έμπειρη σκηνοθέτις» προσθέτει.

«Η πέμπτη της ταινία, το Miss Julie, έκανε πρεμιέρα το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ του Τορόντο. Γνωρίζει πολλά για την σκηνοθεσία και όπως ήταν φυσικό, μερικές φορές διαφωνούσαμε σχετικά με το πώς θα έπρεπε να μοιάζει μια σκηνή. Αλλά η Λιβ είναι τόσο επαγγελματίας που μπορούσε να αφεθεί –εάν ήταν απαραίτητο- και να προσαρμοστεί στο όραμα του σκηνοθέτη».

* Συνέντευξη του Γκέοργκ Μάας στο in gr

 

''Fury'' Στους κινηματογράφους από 20/11

Τον Απρίλιο του 1945, καθώς οι Σύμμαχοι κάνουν τη τελευταία τους επίθεση στην Ευρώπη, ο Wardaddy, ένας λοχίας και κυβερνήτης ενός άρματος Sherman, μαζί με τους πέντε άνδρες του πληρώματός του ξεκινά μια επικίνδυνη αποστολή πίσω από τις γραμμές του εχθρού.

Αδύναμοι, χωρίς πολεμοφόδια και μ' έναν πρωτάρη στρατιώτη στην ομάδα τους, ο Wardaddy και οι άνδρες του έχουν ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσουν κατά την ηρωική τους αυτή προσπάθεια, να επιτεθούν δηλαδή στο κέντρο της περιοχής των Γερμανών Fury.




Fury

Ο σεναριογράφος του «Ημέρα Εκπαίδευσης» και σκηνοθέτης του «End of Watch» εκτελεί με δεξιοτεχνία μια παλιομοδίτικη περιπέτεια γύρω από την αποστολή αυτοκτονίας ενός πενταμελούς πληρώματος σε τανκ του Αμερικανικού στρατού το οποίο διασχίζει τα μέτωπα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Σκηνοθέτης και σεναριογράφος, ο οποίος αντλεί τις ιδέες για όλες τις μέχρι τώρα δουλειές του από τις απροσδόκητες δυναμικές που δημιουργούνται μεταξύ αντρών υπό συνθήκες κινδύνου και εξαιρετικής πίεσης και από την σαρωτική επίδραση της βίας επάνω στον αρσενικό ψυχισμό, ο Ντέιβιντ Άγιερ ήταν μάλλον λογικό να μεταφέρει κάποια στιγμή την προβληματική του σε έναν τυπικά αιματηρό και ανδροκρατούμενο κόσμο όπως είναι ο πόλεμος.

Στο καλογυρισμένο και ρεαλιστικά δοσμένο «Fury», χρόνος δράσης είναι ο Απρίλης του 1945, ως ντεκόρ χρησιμεύουν τα λασπωμένα και σπαρμένα με πτώματα εδάφη της Γερμανίας λίγο πριν την εκπνοή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ήρωές του είναι πέντε Αμερικανοί στρατιώτες, οι οποίοι ανοίγουν με ένα τανκ δρόμο μέσα από αχανή στρέμματα γης και μισογκρεμισμένες πόλεις, πασχίζοντας να επιβιώσουν και να διατηρήσουν όση ανθρωπιά και σύνεση τούς απομένει απέναντι στον αδιάκοπο παραλογισμό που συναντούν γύρω τους.

Το σκηνικό μάς είναι, ασφαλώς, οικείο από αμέτρητες άλλες ταινίες του παρελθόντος, όπως γνώριμο μας είναι και το σεναριακό εύρημα που βάζει έναν φοβισμένο νεοσύλλεκτο να γίνεται εύκολο σημείο ταύτισης για τους θεατές και ξεναγός του κοινού στις όσες αγριότητες θα εκτυλιχθούν στη διάρκεια του φιλμ.

Σκιαγραφώντας με προσοχή τη σχέση πατέρα-γιου που δημιουργείται ανάμεσα στον δειλό αυτό νεαρό (ο συμπαθής Λόγκαν Λέρμαν) και τον σκληροτράχηλο διοικητή (ο στιβαρός Μπραντ Πιτ) που θα δρομολογήσει την όσο το δυνατόν γρηγορότερη μεταμόρφωσή του από αγόρι σε άντρα και από ένα νωθρό παιδαρέλι σε μια φονική μιλιταριστική μηχανή, ο Άγιερ τοποθετεί στην καρδιά της ταινίας του μια παλαιάς κοπής ιστορία εξαναγκασμένης ενηλικίωσης και απώλειας της αθωότητας, δίχως να αγνοεί τις πιο ηρωικές και macho παραμέτρους της.

Φορτωμένο αρετές σε τεχνικό επίπεδο, το «Fury» δεν προσθέτει κάτι καινούργιο στην κινηματογραφικό είδος που επικαλείται. Προσπαθεί, όμως, πολύ και καταφέρνει να συνοψίσει όχι μόνο ένα μέρος από την σύνθετη ψυχοπαθολογία ενός πολέμου, αλλά και να επιχειρήσει μια όσο το δυνατόν πιο αληθοφανή αναπαράστασή του.

Ο εκκωφαντικός θόρυβος των εκρήξεων, οι φωνές αγωνίας και πανικού των στρατιωτών, ο βρυχηθμός των μηχανών και τα σφυρίγματα των σφαιρών έρχονται να γίνουν μέρη μιας εφιαλτικής οπτικοακουστικής συμφωνίας του χαμού, την οποία θαυμάζεις με τρόμο και δέος.

Κριτική

Μπορεί η «Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν» να μην ήταν η πρώτη ταινία που μετέφερε με ωμό ρεαλισμό την πολεμική φρίκη της πρώτης γραμμής στη μεγάλη οθόνη (είχαν προηγηθεί όχι μόνον το «Πλατούν» αλλά και ο «Σιδηρούς Σταυρός» του Σαμ Πέκινπα ), ήταν όμως εκείνη που το έκανε με το θεαματικότερο και τεχνικά αρτιότερο­ μέχρι σήμερα τρόπο, ανοίγοντας μια ολόκληρη καινούργια εποχή για τα war movies του 21ου αιώνα. Στα χνάρια της, το «Fury» στέλνει τον Μπραντ Πιτ στο μέτωπο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και προσπαθεί να περιγράψει μερικές από τις οριακές εκείνες στιγμές κατά τις οποίες ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη θηριωδία και τον ηρωισμό, το ένστικτο της επιβίωσης και την αυτοθυσία, αναγκασμένος να απαντήσει σε μερικά γιγάντια, αιωνίως αναπάντητα ερωτήματα. Τον Απρίλιο του 1945 τα συμμαχικά­ στρατεύματα έχουν ήδη πατήσει το γερμανικό έδαφος, η αντίσταση που συναντούν όμως είναι λυσσαλέα.
Κι ενώ η προέλαση προς το Βερολίνο κερδίζεται μέτρο το μέτρο, το τετραμελές πλήρωμα του τανκ «Fury» υποδέχεται τον νέο του πυροβολητή, έναν συνεσταλμένο νεαρό που από το γραφείο βρίσκεται ξαφνικά στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Για τον σκληροτράχηλο, λάτρη των αστυνομικών περιπετειών σεναριογράφο («The Fast and the Furious», «Ημέρα Εκπαίδευσης» ) και σκηνοθέτη («Περιπολία», «Sabotage» ) Ντέιβιντ Άγερ ο άκαπνος Νόρμαν αντιπροσωπεύει την ιδεαλιστική και αγνή ανθρώπινη προσέγγιση της πολεμικής εμπειρίας, η οποία σύντομα θα αποδειχτεί ανεφάρμοστη κι εντελώς αποτελεσματική. Την άλλη όψη του νομίσματος, που είναι φυσικά και ο μοναδικός τρόπος για να βγεις ζωντανός από αυτόν τον ατελείωτο κύκλο αίματος, εκπροσωπεί ο μπαρουτοκαπνισμένος λοχίας και διοικητής του άρματος Ντον-«πολέμαρχος»-Κόλιερ.

Οι (εκ πρώτης όψεως ) κυνικές και απάνθρωπες μέθοδοι του τελευταίου θα δοκιμάσουν τις αντοχές του πρώτου, ποιος όμως μπορεί να αποφασίσει τι είναι ηθικά σωστό ή λάθος υπό αυτές τις απόλυτα οριακές και παράλογα βίαιες συνθήκες; Οι απαντήσεις του «Fury» είναι χολιγουντιανά απλές, όσο κι αν το ίδιο τις θεωρεί φιλοσοφικά περίπλοκες. Παλιομοδίτικο και σχεδόν ακαδημαϊ­κό στο στήσιμό του, το λασπωμένο κι αιματοβαμμένο φιλμ του Άγερ τυλίγει τις χιλιο-ιδωμένες δραματικές συγκρούσεις σε έναν μετα-«Ράιαν» σκληρό ρεαλισμό – το πολυτιμότερο κινηματογραφικό ατού του. Αυτή είναι και η μοναδική μάχη που πραγματικά κερδίζει, καθώς το ανθρώπινο δράμα του μοιάζει προπολεμικά ξεπερασμένο, τα διλήμματά του απλοϊκά και η πλοκή του βαριεστημένα προβλέψιμη.
Βλαστημώντας, απαγγέλλοντας τσιτάτα της Βίβλου, πυροβολώντας, μαχαιρώνοντας και υπερασπιζόμενο με τον πιο παραδοσιακό σινε-τρόπο την ιδέα του ηρωικού Αμερικανού, το έμπειρο καστ κάνει τα πάντα για να μας πείσει για το συναρπαστικά αντίθετο.

Αθηνόραμα,Χρήστος Μήτσης




ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ντέιβιντ Άγιερ
ΣΕΝΑΡΙΟ: Ντέιβιντ Άγιερ
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπραντ Πιτ, Σάια ΛαΜπαφ, Λόγκαν Λέρμαν, Μάικλ Πένια, Τζον Μπέρνθαλ, Τζιμ Πάρακ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 134'
Γλώσσα: Αγγλικά
Παραγωγή: 2015
Είδος Ταινίας: Πολεμικές, Δράση
Έτος 2015

Toy Story 4 στις αίθουσες το 2017

Ο Γούντι, ο Μπαζ και οι φίλοι τους θα βγουν από την ντουλάπα για τέταρτη φορά καθώς ανακοινώθηκε ότι τον Ιούνιο του 2017 θα κυκλοφορήσει η νέα ταινία Toy Story.
Η εταιρεία παραγωγής ανακοίνωσε πως ο σκηνοθέτης Τζον Λάσετερ, που δημιούργησε τα δύο πρώτα φιλμ, έχει αναλάβει να κάνει την τέταρτη ταινία που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιούνιο του 2017. Το τελευταίο φιλμ που κυκλοφόρησε το 2010, είχε «σπάσει» τα ταμεία με εισπράξεις πάνω από ένα δισεκατομμύριο
δολάρια και έτσι η εταιρεία αποφάσισε να κάνει ακόμα ένα αριστούργημα και ευελπιστεί να καταρρίψει το ρεκόρ κάνοντας μεγαλύτερες εισπράξεις από το Frozen.

Και επειδή το Toy Story είναι αγαπημένο μικρών και μεγάλων με ανθρώπους όλων των ηλικιών να το έχουν δει, γιορτάζουμε το νέο για τον ερχομό του νέου φιλμ με 15 facts που δεν ξέρατε για τις ταινίες Toy Story.

1. Το Toy Story 3 είναι η μόνη από τις ταινίες που δεν έλαβε 100% στο Rotten Tomatoes. Τέσσερα χρόνια μετά έχει καταφέρει να βρίσκεται στο 99%, μία τεράστια επιτυχία για οποιαδήποτε ταινία καταφέρει να το συγκεντρώσει.
2. Κατά την διάρκεια της καλύτερης εργασιακής εβδομάδας στην Pixar, οι παραγωγοί κατάφεραν να δημιουργήσουν 3,5 λεπτά animation.
3. H Pixar ήθελε αρχικά τον Τζιμ Κάρεϊ για την φωνή του Μπαζ αλλά δεν μπορούσε επειδή το μπάτζετ της ταινίας ήταν ιδιαίτερα χαμηλό.
4. Ο Μπιλ Κρίσταλ ήταν ο δεύτερος που προτάθηκε για τον Μπαζ ο οποίος ωστόσο απέρριψε την επαγγελματική ευκαιρία. Ο ίδιος μόλις είδε την ταινία είπε πως αυτή η απόφαση ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής του.





5. Η Hasbro αρνήθηκε στην Pixar να χρησιμοποιήσει το όνομα και την κούκλα Gi Joe και έτσι η εταιρεία επέλεξε να έχει στην ταινία πολλά μικρά στρατιωτάκια.
6. Το όνομα του Μπαζ ήταν αρχικά Λούναρ Λάρι.
7. Κατά την διάρκεια του πρώτου Toy Story, ο Τομ Χανκς ηχογραφούσε τους διαλόγους κατά την διάρκεια διαλειμμάτων από τις ταινίες Sleepless in Seattle και A League of Their Own. Δεν ήθελε να δουλέψει στη παραγωγή κατά την διάρκεια των ταινιών Philadelphia και Forrest Gump επειδή θεωρούσε ότι δεν μπορεί την ίδια περίοδο να κάνει έναν κωμικό και δύο δραματικούς ρόλους.
8. Η Mattel δεν ήθελα να συμμετάσχει η κούκλα Μπάρμπι επειδή θεωρούσε ότι η ταινία θα είναι μια αποτυχία. Μάλιστα δεν ήθελαν επειδή θεωρούσαν πως έτσι η διάσημη κούκλα θα είχε ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα και τα παιδιά δεν θα τον φαντάζονταν. Μετά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας, αποφάσισαν να συμμετάσχει η Μπάρμπι στο Toy Story 2.




9. Το Toy Story 3 ήταν το πρώτο σίκουελ που προτάθηκε για Όσκαρ ενώ καμία άλλη ταινία της τριλογίας δεν έχει καταφέρει να είναι υποψήφια.
10. Το Toy Story 2 είναι μία από τις τρεις ταινίες της Disney που έχει καταφέρει να κερδίσει Χρυσή Σφαίρα. Οι άλλες δύο είναι η Πεντάμορφη και το Τέρας και ο Lion King.
11. Το πρώτο Toy Story είναι η πρώτη ολοκληρωμένη ταινία μεγάλης διάρκειας κινουμένων σχεδίων.
12. Παρά την τεράστια επιτυχία της πρώτης ταινίας, το Toy Story 2 είχε σχεδιαστεί σαν μία μονόωρη ταινία που θα κυκλοφορούσε στα βίντεο κλαμπ και όχι στους κινηματογράφους.
13. Ο αριθμός 95 εμφανίζεται πολλές φορές σε όλες τις ταινίες λόγω του συμβολισμού του. Το 1995 κυκλοφόρησε το Toy Story για πρώτη φορά.
14. Ο Γούντι και ο Μπαζ δεν ήταν οι αρχικοί πρωταγωνιστές. Οι παραγωγοί ήθελαν τον Tin Toy.

O Tin Toy

15. Ο πρώτος τίτλος της ταινίας ήταν You Are A Toy αλλά τελικά μετονομάστηκε σε Toy Story.



Koolnews

3/11/2015

Η Kelly και η Jessica Rabbit!

Η Jessica Rabbit, ήταν η θαυμάσια σέξυ κοκκινομάλλα καρτούν στην ταινία του 1988, ''Ποιός παγίδεψε τον Roger Rabbit;'' του αχτύπητου διδύμου Σπίλμπεργκ-Ζεμέκις.

Σ' αυτό το cartoon θέλησε να μοιάσει το 27χρονο fetish model, Kelly Lee Dekay και έκανε τη μέση της 40 εκατοστά !  Πώς το κατόρθωσε; Δείτε τη συνέχεια και το video.


Το όνειρο της Kelly είναι  να μπορεί να μεταμορφώνεται παίρνοντας την εξωτερική μορφή των αγαπημένων της ηρώων κόμικ όπως η Storm της Marvel. Η Kelly με τη βοήθεια ειδικού κορσέ, για να αποκτήσει τις επιθυμητές διαστάσεις, σκληρή εξάσκηση και μετά από επτά χρόνικατόρθωσε να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα. Όπως δήλωσε πρόσφατα στην εφημερίδα  Sun, πριν 7 χρόνια η μέση της είχε περίμετρο 76 εκατοστών.

 "Πολλοί λένε ότι δεν φαίνομαι φυσική και συνηθισμένη.Κοιτάζοντας με, πείτε μου. Τι είναι συνηθισμένο και φυσικό πάνω μου; Δεν είναι η πρόθεση μου να δείχνω σαν τις υπόλοιπες γυναίκες. Ό,τι έκανα, το έκανα για μένα και για κανέναν άλλο. Είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου.
Μεγαλώνοντας έμαθα να αγαπώ την υπερβολή στο στυλ, καθώς και τα όμορφα κοστούμια των χαρακτήρων κόμικ. Όαν ήμουν μικρή, ήμουν πολύ ντροπαλή και μου άρεσε ο τρόπος που απεικονίζονταν αυτοί οι χαρακτήρες. Ο κορσές, βέβαια, με περιορίζει στο να ανεβαίνω σκάλες και να σηκώνω βαριά αντικείμενα..είναι λίγο επικίνδυνο όλο αυτό"









Και επειδή, ως blog, είμαστε φαν της αληθινής  Jessica, ας πάμε στην ταινία

Who Framed Roger Rabbit ?

Βρισκόμαστε στο έτος 1947. Σε έναν κόσμο στον οποίο συνυπάρχουν άνθρωποι και κινούμενα σχέδια ο Roger Rabbit  ένα δημοφιλές καρτούν, ανακαλύπτει ότι η σύζυγός του τον απατά. Όμως εκείνος που "έπαιζε παλαμάκια" με την όμορφη Jessica βρίσκεται νεκρός και ο Roger Rabbit καταζητείται ως ο υπ΄ αριθμόν ένα ύποπτος.Έτσι, ο ήρωας των καρτούνς, ζητά τη βοήθεια ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ.

Η ταινία είναι τόσο εντυπωσιακή στο τεχνικό της επίπεδο, που είναι μάλλον άτοπο να κάνει κάποιος κριτική, ψάχνοντας για αρνητικά στοιχεία.
Η πρώτη και καλύτερη κωμωδία, αστυνομικού ενδιαφέροντος,  η οποία παντρεύει τους ηθοποιούς με τα σκίτσα, ζωντανά, με όγκο και σκιές που νομίζεις ότι κινούνται στον ίδιο χώρο με τους ηθοποιούς. Ταυτόχρονα, κινείται στο χώρο του θεάματος και ειδικά του κινηματογράφου, κάνοντάς μας να αναγνωρίζουμε  στους ήρωες της ταινίας, γνωστές ντίβες του θεάματος και γνωστούς αστέρες της εποχής του 1947.

Άριστη τεχνική, πρωτοποριακές σκηνές, ευρηματικά κωμικά γκαγκς, έξυπνοι διάλογοι και αστυνομικό μυστήριο, συνδυάζονται αρμονικά σ’ αυτό το πολύχρωμο φιλμ-νουάρ. Εξαιρετικά διασκεδαστική και έξυπνη ταινία!

Who Framed Roger Rabbit  
Κωμωδία  
Έτος 1988, ΗΠΑ
 Έγχρ. | Διάρκεια: 104'
 Σκηνοθεσία: Στήβεν Σπίλμπεργκ - Ρόμπερτ Ζεμέκις Παίζουν: Μπομπ Χόσκινς, Τζοάνα Κάσιντι, Κρίστοφερ Λόιντ 


Το trailer




και η περίφημη σκηνή της Jessica Rabbit

 

Δείτε την ταινία. Αξίζει πραγματικά!Τα αυθεντικά είναι αξεπέραστα




Tarif
11/11/2015

Ταινίες από 6 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους

Στους κινηματογτάφους από τις 6 Νοεμβρίου η ταινία INTERSTELLAR, που εξιστορεί τις περιπέτειες μιας ομάδας εξερευνητών, οι οποίοι αναλαμβάνουν την πιο σημαντική και ηρωική αποστολή στην ανθρώπινη ιστορία: να ταξιδέψουν, μέσω μιας πύλης στο χρόνο, πέρα από τους φυσικούς περιορισμούς, για να ανακαλύψουν αν η ανθρωπότητα έχει μέλλον ανάμεσα στα αστέρια.

Υπόθεση

Σε ένα μέλλον όπου το περιβάλλον έχει καταστραφεί, και η τροφή γίνεται όλο

και πιο σπάνιο αγαθό, ένα ταξίδι πέρα από το γαλαξία είναι το μόνο που μπορεί να προσφέρει ελπίδα στην ανθρωπότητα.

Στην ομάδα των εξερευνητών, το ρόλο του πιλότου αναλαμβάνει ο βραβευμένος με Όσκαρ Μάθιου ΜακΚόναχι, ο οποίος συνειδητοποιεί πως η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που ξεπερνάει το χρόνο και το χώρο, όταν αφήνει πίσω τα δύο του παιδιά για να ηγηθεί της αποστολής διάσωσης της ανθρωπότητας. Μαζί του, η βραβευμένη με Όσκαρ Αν Χάθαγουεϊ (ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ, Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΦΟΡΟΥΣΕ PRADA), η υποψήφια για Όσκαρ Τζέσικα Τσαστέιν (ZERO DARK THIRTY), ο βραβευμένος με Όσκαρ Μάικλ Κέιν (Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ, BATMAN BEGINS). Συμμετέχουν ακόμα, η βραβευμένη με Όσκαρ Έλεν Μπέρστιν (ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ, Ο ΕΞΟΡΚΙΣΤΗΣ), ο Κέισι Άφλεκ (Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ) και ο Γουες Μπέντλεϊ (AMERICAN BEAUTY).

Το νέο κινηματογραφικό αριστούργημα του Κρίστοφερ Νόλαν (Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΙΠΠΟΤΗ, INCEPTION), βασίζεται στις επιστημονικές θεωρίες του παγκοσμίως γνωστού φυσικού, Κιπ Θορν, ο οποίος είναι και συμπαραγωγός της ταινίας. Γυρισμένο μόνο σε φιλμ, το πολυαναμενόμενο INTERSTELLAR αποτελεί μια συναρπαστική ιστορία του διαχρονικού αγώνα του ανθρώπου να κατανοήσει τη θέση του στο σύμπαν. Η μουσική του βραβευμένου με Όσκαρ Χανς Ζίμερ (THE LION KING, Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΙΠΠΟΤΗ, INCEPTION) δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα σε ένα αγωνιώδες ταξίδι στο σύμπαν.

Εκτός από τα διαστημικά σκάφη και τα μακρινά ταξίδια σε άγνωστους πλανήτες, το INTERSTELLAR είναι μια ταινία “για την οικογένεια και τις ανθρώπινες σχέσεις”, όπως λέει η συμπαραγωγός Έμα Τόμας. “Εστιάζεται στην επιθυμία του ανθρώπου να εξερευνήσει, να ανακαλύψει και να ζήσει την περιπέτεια”, συνεχίζει. “Βρήκα το σενάριο πολύ συναισθηματικό”, δηλώνει η πρωταγωνίστρια Τσαστέιν, η οποία συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Νόλαν. “Ο θεατής θα συνδεθεί με το καστ, αλλά και θα πληγωθεί. Μου αρέσει που υπάρχει το επιστημονικό στοιχείο, αλλά το ανθρώπινο στοιχείο ήταν εκείνο με προσέλκυσε κυρίως στην ταινία”. Η πρωταγωνίστρια Χάθαγουεϊ, η οποία συνεργάζεται για δεύτερη φορά με τον Νόλαν μετά την ταινία Ο ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, συμπληρώνει πως συγκινείται όποτε διαβάζει το σενάριο. “Η δυναμική της οικογένειας είναι τεράστια στην ταινία. Όλοι πρέπει να κάνουν κάποια θυσία για να μπορέσουν να ταξιδέψουν και πιστεύω πως η ταινία εξυψώνει τους γενναίους εξερευνητές που βάζουν το καλό της ανθρωπότητας μπροστά από τους εαυτούς τους, και δέχονται να ταξιδέψουν”. Για τον ίδιο τον Νόλαν, η ταινία επικεντρώνεται στο ρόλο του πατέρα. Επιπλέον, επιβεβαιώνει πως “το ταξίδι στο INTERSTELLAR είναι και εσωτερικής σημασίας. Όσο πιο μακριά πάμε στο διάστημα, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε ποιοι είμαστε, αλλά και τη σημασία της ανθρωπότητας”.

Ο Νόλαν είναι ένας σπάνιος και χαρισματικός σκηνοθέτης. Μπορεί να δουλεύει στα πλαίσια ενός mainstream studio, αλλά έχει μια δημιουργική ελευθερία και τεχνικές που σπανίζουν όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Γυρίζει ταινίες μόνο σε φιλμ και αντιστέκεται στις ψηφιακές τεχνικές όσο μπορεί. “Είναι πάντα ήρεμος και έχει στο μυαλό του κάθε λεπτομέρεια, σε σημείο που μπορεί να απαντήσει ερωτήσεις για τα πάντα, από τους χαρακτήρες μέχρι τα ειδικά εφέ”, σύμφωνα με τη συμπαραγωγό Τόμας. “Παρά την αυτοπεποίθηση του για τις σκηνοθετικές του ικανότητες, είναι πολύ συνεργάσιμος και δημοκρατικός. Έχεις την ελευθερία να προτείνεις, να ρωτήσεις και να εκφράσεις τη δική σου οπτική γωνία”, προσθέτει η Χάθαγουεϊ. Ο ΜακΚόναχι, ο οποίος συνεργάζεται με τον Νόλαν για πρώτη φορά, εντυπωσιάστηκε από τις δυνατότητες του και τον τρόπο που δουλεύει. “Στα πλαίσια ενός mainstream studio, συχνά υπάρχουν περιορισμοί. Αλλά εδώ, δεν τους αισθάνθηκα καθόλου. Θυμάμαι που κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στην Αλμπέρτα, ξέσπασε μια ανεμοθύελλα. Οι περισσότεροι σκηνοθέτες θα είχαν διακόψει άμεσα τα γυρίσματα και θα περίμεναν να σταματήσει η δυνατή βροχή. Ο Κρις όμως, συνέχισε τα γυρίσματα και αντιμετωπίζει τα πάντα με τις εκάστοτε συνθήκες”.

Το INTERSTELLAR υπόσχεται ένα επικό ταξίδι στα αστέρια, μέσω τεχνικών που το κάνουν να μοιάζει αληθινό σε κάθε επίπεδο στη μεγάλη οθόνη. Για τον Νόλαν, η ύπαρξη του ρεαλιστικού στοιχείου σε μια ταινία είναι ύψιστης σημασίας. Ο Νόλαν μαζί με τoν production designer, Νέιθαν Κρόουλι, ήθελαν το επιστημονικό στοιχείο να είναι ελεγχόμενο και προσγειωμένο.

Για την παραγωγή του INTERSTELLAR, το συνεργείο συμπεριέλαβε αστροναύτες, όπως η Μάρσα Άιβινς, και επισκέψεις στο Επιστημονικό Κέντρο της Καλιφόρνια. Η ιδέα ήταν πως κάθε τι που θα χρησιμοποιούταν για την παραγωγή της ταινίας, θα έπρεπε να είναι αληθινό, όσο αληθινός είναι και ο κόσμος στον οποίο ζούμε. “Δεν ζούμε σε έναν λαμπερό, ψεύτικο κόσμο”, όπως λέει ο ΜακΚόναχι. Αντί να δημιουργηθούν ψηφιακά, τα ρομπότ κατασκευάστηκαν από τον ηθοποιό Μπιλ Έργουιν, μέλος του καστ, ο οποίος ειδικεύεται στο να “δίνει ζωή” σε άψυχα αντικείμενα. “Στην παραγωγή, δεν χρησιμοποιώ ποτέ green screens”, χαμογελάει ο Νόλαν. “Προσπαθούμε να διατηρούμε το ρεαλιστικό στοιχείο όσο περισσότερο γίνεται, κυρίως για την εμπειρία του καστ. Απλά εφέ, όπως αντανακλάσεις στα διαστημικά κράνη, δίνουν στους ηθοποιούς την αίσθηση πως ο κόσμος στον οποίο πρωταγωνιστούν είναι αληθινός και χειροπιαστός.”

Παρόλ’ αυτά, το ρεαλιστικό στοιχείο πολλές φορές δεν ήταν ό,τι πιο άνετο για το καστ της ταινίας..! Η ενδυματολόγος Μέρι Ζόφρες δηλώνει πως οι διαστημικές στολές που σχεδίασε για τους σκοπούς της ταινίας συνδύαζαν το ρεαλιστικό στοιχείο με την ελκυστικότητα, αλλά δεν ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστικό για τους ηθοποιούς να τα φορούν. “Τους πήρε λίγο καιρό να τις συνηθίσουν. Είναι πολύ βαριές: η κάθε στολή μπορεί να ζυγίζει από 9 ως 13,5 κιλά!”. Η Χάθαγουεϊ προσθέτει πως υπήρξαν φορές που αισθανόταν κλειστοφοβικά φορώντας τη.
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν
Πρωταγωνιστούν: Μάθιου ΜακΚόναχι, Αν Χάθαγουεϊ, Τζέσικα Τσαστέιν, Μάικλ Κέιν, Έλεν Μπέρστιν, Κέισι Άφλεκ, Γουές Μπέντλεϊ

Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Ισλανδία, όπου ο Νόλαν και το συνεργείο του είχαν γυρίσει το BATMAN BEGINS. Η τοποθεσία ήταν ιδανική και “επική” όπως τη χαρακτηρίζει ο Νόλαν, αφού έβγαζε την αίσθηση του μακρινού και του ξένου, όπως είναι ο παγωμένος πλανήτης στον οποίο ταξιδεύουν ο ΜακΚόναχι, η Χάθαγουεϊ και η υπόλοιπη ομάδα των εξερευνητών, με σκοπό να σώσουν την ανθρωπότητα. “Όσο πιο ασυνήθιστο και ακραίο θα ήταν το μέρος όπου θα γυρίζαμε την ταινία, τόσο πιο αληθινό θα ήταν το αποτέλεσμα”, σχολιάζει ο Νόλαν. Οι συνθήκες των γυρισμάτων ήταν εξίσου ακραίες. “Στις 15 Σεπτεμβρίου, καθώς γυρίζαμε την ταινία, ξεκίνησε ένας δυνατός αέρας ο οποίος κατέληξε στη μεγαλύτερη ανεμοθύελλα που μπορούσαμε να φανταστούμε, και διήρκησε δύο μέρες”, θυμάται ο Νόλαν. “Η μανία του τυφώνα δεν μας πτόησε όμως. Συνεχίσαμε τα γυρίσματα, εκτός κι αν η ομάδα ασφαλείας μας συμβούλευε το αντίθετο”.

 

 

 

 

Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα 

Είδος: Δράμα
Παραγωγής: 2015
Διάρκεια: 95'
Χώρα: Βέλγιο
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Σενάριο: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne
Ηθοποιοί: Catherine Salée, Christelle Cornil, Fabrizio Rongione, Marion Cotillard, Olivier Gourmet
Πρεμιέρα: 6-11-2015


Παρότι έχει σαρώσει όλα τα βραβεία του Φεστιβάλ Κανών (δύο φορές Χρυσό Φοίνικα! ), το ασυναγώνιστο δίδυμο των Βέλγων auteurs έφυγε από τη φετινή Κρουαζέτ με άδεια χέρια, υπογράφοντας παρόλα αυτά μία από τις σπουδαιότερες ταινίες της καριέρας του. Στο απόλυτα επίκαιρο πολιτικά και συγκινητικό όσο δεν περιγράφεται «Δυο Ημέρες, Μια Νύχτα» η εργάτρια εργοστασίου Μαριόν Κοτιγιάρ έχει στη διάθεσή της ένα σαββατοκύριακο για να πείσει τους δεκάξι συναδέλφους της να αλλάξουν την απόφασή τους (έχει ήδη προηγηθεί μια ψηφοφορία ) και να ψηφίσουν υπέρ της παραμονής της στη δουλειά, θυσιάζοντας έτσι το χιλίων ευρώ ετήσιο μπόνους τους. Χωρίς μελοδραματισμούς και διδακτικές ευκολίες, η κινηματογραφική ευθύτητα συναντά το αμεσότερο σύγχρονο κοινωνικό δίλημμα, με την οσκαρική ντίβα Μαριόν Κοτιγιάρ σε ρεσιτάλ λιτής και ουσιαστικής ερμηνείας.







We Are The Best!

Τρεις νεαρές μαθήτριες σχηματίζουν μια πανκ μπάντα στη Σουηδία του ’80. Σε συνέχεια των «Δείξε μου Αγάπη», «Μαζί» και «Λίλια για Πάντα», το «We are the Best!» είναι η έβδομη ταινία του Λούκας Μούντισον όπου παρουσιάζει την Μπόμπο, την Κλάρα και τη Χέντβιγκ, τρεις μικρές επαναστάτριες στη Στοκχόλμη των 80s.

Οι τρεις κοπέλες παρά τις διαφορές τους βρίσκουν το κοινό τους στοιχείο στη μουσική και φτιάχνουν μια μπάντα χωρίς να έχουν μουσικά όργανα, θέλοντας να αποδείξουν ότι η πανκ μουσική δεν έχει πεθάνει και ότι εκείνες είναι «οι καλύτερες», σε μια προσπάθεια ανεξαρτητοποίησης από τους μεγάλους και το σχολείο. Πρόκειται για μια ξεχωριστή ταινία για την εφηβεία και τη γυναικεία φιλία όπου ο Μούντισον καταφέρνει να απεικονίσει την αθωότητα εκείνων των χρόνων χωρίς τη συγκαταβατικότητα των ενηλίκων απέναντι στους εφήβους.









Οι Υπερέξι

Στο υπερηρωικό animation της Disney, ο 14χρονος Χίρο Χαμάντα αναπτύσσει μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με ένα κατασκευασμένο από τον μεγάλο του αδερφό ρομπότ με φουσκωτό σουλούπι, προγραμματισμένο να βοηθά και να θεραπεύει τους ανθρώπους. Μαζί με τους πωρωμένους με την τεχνολογία φίλους του Γκο-Γκο Ταμάγκο, Γουασάμπι, Ξινομελένια και Φρεντ θα βγουν στους δρόμους του μητροπολιτικού Σαν Φρανσόκιο (πώς λέμε Σαν Φρανσίσκο και Τόκιο ), φορώντας ρομποτικές στολές μάχης, για να αντιμετωπίσουν μια απειλητική συνωμοσία. Συναίσθημα, χιούμορ και μπόλικη ρομποτική από τα Walt Disney Animation Studios, που επέλεξαν μια αρκετά ελεύθερη απόδοση του ομώνυμου κόμικς της Marvel. Κυκλοφορεί, φυσικά, και σε 3D.

 

 

Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα

Βίαιο, αιματοβαμμένο θρίλερ με βραβείο κριτικών στο Φεστιβάλ Κανών. Με δανεικά, υποθήκες κι ένα πρόγραμμα crowdfunding που του εξασφάλισε μερικές χιλιάδες δολάρια, ο 30χρονος Τζέρεμι Σόλνιερ γύρισε ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικά βίαιο θρίλερ εκδίκησης, το οποίο απορρίφθηκε από το Φεστιβάλ του Σάντανς, προορισμένο να έχει την τύχη της προηγούμενης ταινίας του «Murder Party», μιας φτηνής κωμωδίας τρόμου του 2007. Η επιλογή όμως του «Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα» από το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Κανών άλλαξε την τύχη τόσο του φιλμ όσο και του δημιουργού του, ο οποίος επέστρεψε από την Κρουαζέτ με το βραβείο FIPRESCI της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών. Τώρα όλοι μιλούν για ένα ευρηματικό θρίλερ που φέρνει στο νου το «Μόνο Αίμα» των αδερφών Κοέν, δεδηλωμένη πηγή έμπνευσης άλλωστε του Σόλνιερ.


Ο Ντουάιτ είναι άστεγος, ζει στο Μέριλαντ μαζεύοντας κονσερβοκούτια απ’ όπου βρει, ανοίγοντας σπίτια για να κάνει ένα μπάνιο, αναζητώντας τροφή στα σκουπίδια. Το αυτοκίνητό του, μια μπλε Πόντιακ, είναι το σπίτι του, ένα σκουριασμένο σιδερένιο κουτί γεμάτο τρύπες από σφαίρες. Οταν ο Ντουάιτ βρει μπροστά του την αστυνομία δε θα εκπλαγεί – μόνο που οι αρχές δεν τον αναζητούν για τις παρανομίες του, αλλά για να τον ενημερώσουν ότι ο άνθρωπος που 20 χρόνια νωρίτερα δολοφόνησε τους γονείς του, βγήκε από τη φυλακή. Πανικόβλητος, ο Ντουάιτ ξεκινά ένα οδοιπορικό εκδίκησης, μόνο που αποδεικνύεται ανίκανος να το φέρει σε πέρας.


Μια ιδιότυπη ταινία καταδίωξης με τολμηρή βία, κατάμαυρο χιούμορ κι έναν συναρπαστικό, αντί-ήρωα που δεν μπορεί παρά να σε παρασύρει στο ιλιγγιώδες ταξίδι του προς την καταστροφή.

 

Συγκάλυψη

Τομ Χάρντι και Τζέιμς Γκαντολφίνι πρωταγωνιστούν σε νεοϋορκέζικο γκανγκστερικό δράμα που σκηνοθετεί ο Μίκαελ Ρόσκαμ του υποψήφιου για Όσκαρ «Bullhead». Η ιστορία είναι βασισμένη σε σενάριο του Ντένις Λιχέιν («Mystic River», «Gone Baby, Gone» );

Ο Μπομπ Σαγκινόφσκι (Τομ Χάρντι) είναι ένας μοναχικός μπάρμαν που βρίσκεται άθελα του μπλεγμένος στον νεοϋορκέζικο υπόκοσμο του Μπρούκλιν. Ακολουθώντας τις οδηγίες του καταπιεστικού ιδιοκτήτη του μπαρ και ξαδέλφου του, Μαρβ (Τζέιμς Γκαντολφίνι), ο Μπομπ θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ασυνήθιστη περίπτωση ληστείας, προκαλώντας την προσοχή της αστυνομίας η οποία ερευνά το παρελθόν της γειτονιάς του… Εκεί όπου φίλοι, οικογένεια και εχθροί δουλεύουν όλοι μαζί και προσπαθούν να επιβιώσουν με κάθε κόστος.

 

myfilm/novasport/Αθηνόραμα/Thebest

Ida

Το ασπρόμαυρο κομψοτέχνημα «Ida», πρόταση της Πολωνίας για το φετινό Ξενόγλωσσο Όσκαρ

Το 1962 μια δόκιμη μοναχή συναντά τη μόνη ζωντανή συγγενή της, τη θεία της Βάντα. Εκείνη της αποκαλύπτει πως είναι εβραϊκής καταγωγής και ξεκινά μαζί της ένα ταξίδι ανεύρεσης του τάφου, αλλά και του τρόπου θανάτου των γονιών της. Στιλιζαρισμένο όσο και συγκινητικό, λιτό μα και εικαστικά συναρπαστικό οδοιπορικό στις απωθημένες αλήθειες, τις ενοχές και τις ψευδαισθήσεις μιας ολόκληρης εποχής.




Μπαίνοντας στη δεκαετία του ’60, μια εποχή σφοδρών πανευρωπαϊκών αλλαγών, η Πολωνία εξακολουθεί να στέκει διχασμένη ανάμεσα στον καθολικισμό και τον κομουνισμό, το βαρύ χθες και το αβέβαιο μέλλον.
Εκείνη την εποχή η Άννα είναι μια νεαρή δόκιμη μοναχή που προετοιμάζεται να δώσει τους όρκους της, όταν η ηγουμένη του μοναστηριού τής ανακοινώνει ότι πρέπει πρώτα να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές της με τον έξω κόσμο και να συναντήσει τη μοναδική­ ζωντανή συγγενή της.
Η αδερφή της μητέρας της Βάντα την υποδέχεται­ στωικά στην αρχή, ανακοινώνοντάς της πως είναι κόρη Εβραιοπολωνών, οι οποίοι σκοτώθηκαν στον πόλεμο, και το βαφτιστικό όνομά της είναι Ίντα. Η Άννα αιφνιδιάζεται, αλλά συμφωνεί να ξεκινήσουν μαζί ένα ταξίδι στον τόπο που χάθηκαν τα ίχνη των συγγενών τους και να ανακαλύψουν τι πραγματικά τους συνέβη, σε ένα κινηματογραφικό οδοιπορικό που θα μπορούσε να εξελιχτεί σε ψυχολογικό θρίλερ, κοινωνικό δράμα ή ιστορικό χρονικό.
Το λιτό και διάρκειας μόλις 82 λεπτών «Ida» όμως αποδεικνύεται τελικά κάτι πολύ πολυπλοκότερο. Γεννημένος στη Βαρσοβία, ο 57χρονος Πάβελ Παβλικόφσκι ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα στη Μεγάλη Βρετανία και κέρδισε φήμη με τα «Το Τελευταίο Καταφύγιο» και «Το Καλοκαίρι του Έρωτά μου».

Επισκεπτόμενος κινηματογραφικά για πρώτη φορά την πατρίδα του, επιστρέφει στην γκρίζα και μελαγχολική μεταπολεμική της πραγματικότητα, η οποία είναι πολύ πιο ανήσυχη απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Τα γεωμετρικά, ακίνητα και ασπρόμαυρα κάδρα του την αναβιώνουν με έναν… ονειρικό ρεαλισμό, αποπνέοντας μια αίσθηση μοντέρνου στιλιζαρίσματος και ταυτόχρονα ταινίας εποχής.
Ο χώρος, απειλητικός ακόμη και όταν η κάμερα περιπλανιέται στην εξοχή, και ο χρόνος, τελετουργικά αργοκίνητος, αναδεικνύονται σε πρωταγωνιστές και καθορίζουν με ιστορική ακρίβεια­ τα κίνητρα και τη συμπεριφορά των δύο ηρωίδων. Η μία από αυτές αντιπροσωπεύει ένα τυφλά ταγμένο στην πίστη, ξεκομμένο από τις ρίζες του μέλλον, στο οποίο όμως το αύριο ανήκει δικαιωματικά, και η άλλη (δικαστής σε δίκες πολιτικών εκκαθαρίσεων κατά τη δεκαετία του ’50 ) ένα γεμάτο ενοχές παρελθόν που καταλαβαίνει πως δεν έχει καμιά θέση στην καινούργια ημέρα που ξημερώνει.

Περνώντας μέσα από το τέλος των ιδεολογιών, την επώδυνη εθνική «ενηλικίωση» και τα αδιέξοδα διλήμματα της πολιτικής, το «Ida» επικεντρώνεται με κινηματογραφική σοφία και αφηγηματική απλότητα στη σχέση δύο παγιδευμένων στις ψευδαισθήσεις τους γυναικών. Μέσα στο βλέμμα τους (αριστουργηματικό το τελευταίο μονοπλάνο, στο οποίο κάμερα και ηρωίδα επιτέλους «κινούνται» ) συμπυκνώνει ιστορικά ψέματα και αλήθειες ζωής. Πικρές, μα παρήγορες, τραγικές όσο κι αισιόδοξες. Ενώ περιγράφει με απόλυτη ακρίβεια ένα αυστηρό εκεί και τότε, παραμένει διαχρονικό και απόλυτα επίκαιρο.


 
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πάβελ Παβλικόφσκι
ΣΕΝΑΡΙΟ: Πάβελ Παβλικόφσκι, Ρεμπέκα Λένκιεβιτς
ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Aγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Ντάβιντ Ογκρόντνικ, Τζοάνα Κούλιγκ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 82'

Στυλιζαρισμένο και εικαστικά συναρπαστικό οδοιπορικό στις απωθημένες αλήθειες, τις ενοχές και τα τραύματα μιας ολόκληρης εποχής. Ο Παβλικόφσκι  εντυπωσιάζει με την ώριμη σκηνοθετική του δεξιοτεχνία, ενώ οι πολιτικοκοινωνικές αναφορές του δεν βαραίνουν στο ελάχιστο τη συγκινητική σχέση των δύο παγιδευμένων στις ψευδαισθήσεις τους ηρωίδων.